Katedra we Florencji

8 września 1296 roku we Florencji położono pierwszy kamień w miejscu, gdzie wcześniej stał starszy kościół pod wezwaniem Santa Reparata. Pierwszy projekt sporządził Arnolfo di Cambio. W latach pięćdziesiątych XIV wieku Francesco Talenti powiększył budynek, w wyniku czego miasto otrzymało budowlę, której nawa poprzeczna była zbyt szeroka, by można ją było pokryć dachem przy użyciu jakiejkolwiek znanej wówczas metody.

Problem ten pozostawał nierozwiązany aż do 1420 roku, kiedy to 7 sierpnia prace podjął Filippo Brunelleschi, z wykształcenia złotnik. Zbudował on dwie powłoki, jedną wewnątrz drugiej, i ułożył cegły w wzór jodełki, tak aby każdy pierścień sam się podtrzymywał w miarę wznoszenia się konstrukcji. Konstrukcja nie była podparta od podstaw żadną drewnianą ramą. Średnica kopuły wewnątrz wynosi 45,5 metra. Kościół został poświęcony 25 marca 1436 roku, a prace nad kopułą zakończono w sierpniu tego samego roku.

Budowę przylegającej do niej dzwonnicy rozpoczął Giotto w 1334 roku, a ukończył Francesco Talenti w 1359 roku. Jako ostatnia powstała fasada. Niedokończona fasada autorstwa Arnolfo została rozebrana w 1587 roku, a ściana pozostawała nieosłonięta przez prawie 300 lat. Obecna marmurowa fasada została zaprojektowana przez Emilio De Fabrisa i odsłonięta w 1887 roku. Katedra znajduje się w historycznym centrum Florencji, wpisanym na listę UNESCO w 1982 roku.

Wnętrze zaskakuje zwiedzających, ponieważ po bogato zdobionej fasadzie wydaje się niezwykle surowe. Nawa główna jest długa i niemal całkowicie pozbawiona dekoracji. Proszę zwrócić uwagę na zegar autorstwa Paolo Uccello nad głównymi drzwiami, wyposażony w 24-godzinną tarczę, oraz na namalowanego przez niego jeźdźca na lewej ścianie. Pod kopułą znajduje się „Sąd Ostateczny” autorstwa Vasariego i Zuccariego, zajmujący powierzchnię około 3 600 metrów kwadratowych i przedstawiający około 700 postaci. Bezpłatny wstęp obejmuje wyłącznie nawę główną, po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa. Krótka wycieczka z przewodnikiem trwa około 30 minut.

Pod podłogą znajduje się kościół Santa Reparata – pozostałości pierwszego kościoła, który stał w tym miejscu, wraz z grobowcem Brunelleschiego. Aby tam wejść, wymagana jest przepustka.

Wejście na kopułę obejmuje 463 stopnie, bez windy. Schody biegną pomiędzy dwiema powłokami, a w połowie drogi idzie się wzdłuż galerii tuż pod freskiem, po czym następuje ostatni stromy i wąski odcinek prowadzący na szczyt. Należy przeznaczyć na to około 45 minut. Na dzwonnicę prowadzi 414 stopni do tarasu położonego na wysokości 84,7 metra; jest to idealne miejsce do sfotografowania samej kopuły.

Po drugiej stronie placu znajdują się brązowe drzwi baptysterium, które są kopiami. Oryginalne „Bramy Raju” Ghibertiego znajdują się w Muzeum Opera del Duomo, wraz z „Pietą Bandini” Michała Anioła, którą rzeźbiarz wykonał na potrzeby własnego grobowca.

Katedra jest otwarta od poniedziałku do soboty od godziny 10:15, a ostatni zwiedzający są wpuszczani o godz. 15:45. W niedziele oraz podczas uroczystości religijnych katedra jest zamknięta, dlatego przed zaplanowaniem wizyty prosimy sprawdzić kalendarz. Kolejka bez rezerwacji jest najkrótsza tuż po otwarciu lub w ostatniej godzinie zwiedzania. Latem pod koniec poranka może ona owinąć się wokół boku kościoła, w pełnym słońcu.

Rezerwacje na zwiedzanie kopuły są dostępne od godz. 8:15 rano. Najmniej osób na schodach jest podczas pierwszej i ostatnich rezerwacji dnia. Latem rezerwacje mogą się wyczerpać już na kilka tygodni przed terminem.

Listopad oraz okres od stycznia do marca to najspokojniejsze miesiące. W 2026 r. dzwonnica będzie zamknięta z powodu prac konserwacyjnych od 9 do 13 listopada, a kopuła od 16 do 20 listopada.