Park Güell

Güell nabył skaliste, niemal pozbawione drzew zbocze nad dzielnicą Gràcia i poprosił Gaudiego, aby przekształcił je w miasto-ogród wzorowane na angielskim modelu. Stąd właśnie w nazwie pojawiło się angielskie słowo „Park”. Gaudí nie wyrównał zbocza. Poprowadził wzdłuż niego drogi na wiaduktach zbudowanych z kamienia wydobytego na miejscu, a główny plac i ławkę pokrył połamanymi płytkami, stosując technikę zwaną trencadís.

Domy nie znalazły nabywców. Działki znajdowały się daleko od miasta, a warunki sprzedaży były surowe. Wybudowano jedynie dwa domy: jeden dla przyjaciela Güella, prawnika Martí Triasa, oraz dom pokazowy, do którego Gaudí wprowadził się w 1906 roku i w którym mieszkał do 1925 roku. Dom ten jest obecnie Muzeum Domu Gaudiego. Güell mieszkał w starszym domu na terenie posiadłości, który obecnie pełni funkcję szkoły.

Güell zmarł w 1918 roku. Jego spadkobiercy zaproponowali przekazanie posiadłości miastu, które nabyło ją w 1922 roku i udostępniło do zwiedzania w 1926 roku. W 1984 roku UNESCO wpisało ją na listę dzieł Gaudiego. Od 2013 roku wstęp do centralnej strefy zabytkowej wymaga zakupu biletu.

Państwa bilet uprawnia do wejścia w ciągu 30 minut od momentu zakupu. Po wejściu na teren obiektu mogą Państwo pozostać tam do godziny zamknięcia, jednak nie mogą Państwo opuścić terenu i ponownie na niego wejść. Większość osób spędza w Strefie Monumentalnej od godziny do półtorej godziny.

Typowa trasa rozpoczyna się przy głównej bramie przy Carrer d’Olot, pomiędzy dwiema budkami strażniczymi o dachach przypominających lukier. W jednej z nich, w budce portiera, znajduje się niewielkie muzeum, do którego wstęp wymaga osobnego biletu. Od bramy Schody Smoka wznoszą się obok mozaikowej salamandry, którą miejscowi nazywają „el drac”. Na szczycie znajduje się Sala Hipostylowa – sala z 86 kolumnami, która miała służyć jako targowisko posiadłości. Proszę zwrócić uwagę na ceramiczne krążki osadzone w suficie.

Dach sali to Plac Natury – szeroki taras otoczony długą, wijącą się ławką. Jej krzywizny są dopasowane do kształtu pleców osoby siedzącej, a widok rozciąga się nad miastem aż do morza. Stąd ścieżki i kamienne wiadukty prowadzą pod górę do punktów widokowych. Różowy dom z iglicą to Muzeum Domu Gaudiego, do którego wstęp jest płatny osobno.

Park położony jest na zboczu, z kamiennymi schodami i luźnym żwirem. Poruszanie się po nim może być utrudnione dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Prosimy o założenie obuwia z dobrą przyczepnością.

Przedziały czasowe dla zwiedzających rozpoczynają się o godz. 9:30 rano. Ostatnie przedziały przypadają około godz. 19:30 latem, a zimą nieco wcześniej. Wczesne poranki i późne wieczory są zarezerwowane dla lokalnych mieszkańców. Prosimy sprawdzić oficjalne godziny otwarcia w wybranym terminie.

Pierwsza godzina dnia jest najspokojniejsza. Grupy autokarowe przybywają od połowy poranka, a taras jest najbardziej zatłoczony około południa, kiedy na ławkach prawie nie ma cienia. Letnimi popołudniami na zboczu robi się gorąco, dlatego warto zabrać ze sobą wodę. Kolejnym najlepszym wyborem są terminy późnym popołudniem, kiedy światło padające na mozaiki jest łagodniejsze.

Liczba miejsc w każdym przedziale czasowym jest ograniczona, a bilety szybko się wyprzedają. Wiosną, latem oraz w okresie Wielkanocy mogą one zostać wyprzedane już na kilka dni przed terminem, dlatego prosimy o rezerwację zaraz po ustaleniu daty wizyty.