La Pedrera

Pere Milà, biznesmen i polityk, wraz z żoną Roser Segimon zlecili budowę tego obiektu w 1906 roku: miały to być mieszkania na wynajem, a na parterze miało znajdować się ich własne mieszkanie. Był to ostatni prywatny dom zaprojektowany przez Gaudiego. Doszło do sporu między nim a rodziną Milà w sprawie honorarium oraz wielkiego posągu Matki Boskiej, który planował umieścić na szczycie budynku. Po antyklerykalnych zamieszkach z 1909 roku, znanych jako Tragiczny Tydzień, rodzina zrezygnowała z posągu, a Gaudí wycofał się z projektu przed ukończeniem prac.

Rozwiązania inżynieryjne znacznie wyprzedzały swoje czasy. Ciężar budynku przenoszą filary i żelazne belki, dzięki czemu żadna ściana wewnętrzna nie pełni funkcji nośnej, a każdy mieszkanie można zaaranżować w inny sposób. Falista fasada wykonana jest z wapienia, a balkony to splot kutego żelaza przypominający wodorosty.

Roser Segimon mieszkała tam do 1964 roku. Do tego czasu budynek został podzielony na biura i mieszkania, a nawet poddasze przekształcono w lokale mieszkalne. W 1986 roku budynek nabył bank oszczędnościowy Caixa Catalunya, który go odrestaurował, a obecnie zarządza nim Fundació Catalunya La Pedrera. W 1984 roku obiekt został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Z chodnika przewodnik może pokazać Państwu wiele z tego, co rozsławiło La Pedrerę: fasadę, która opływa róg ulicy Carrer de Provença, żelazne balkony oraz bramy wejściowe wykonane z nieregularnych tafli szkła osadzonych w żelaznych ramach. Stojąc po drugiej stronie Passeig de Gràcia, można dostrzec kilka kominów wystających ponad dach.

Wejście do środka wymaga osobnego biletu, niezależnego od biletu do samego budynku La Pedrera, a zwiedzanie pięciu pięter zajmuje około 90 minut. Wchodzi się przez jeden z dwóch dziedzińców, których ściany zdobią wyblakłe malowidła ścienne, a winda najpierw zabiera Państwa na dach. Tam na górze 28 kominów i wież schodowych stoi niczym strażnicy w hełmach, a ścieżka wije się między nimi, wznosząc się i opadając, z widokiem na miasto dookoła. Pod dachem znajduje się poddasze – długi tunel złożony z 270 ceglanych łuków, w którym obecnie prezentowana jest wystawa poświęcona metodom pracy Gaudiego. Ostatnim punktem zwiedzania jest mieszkanie urządzone tak, jak mieszkała w nim zamożna rodzina około 1911 roku.

Dach jest nierówny i usiany schodami, dlatego nie jest przystosowany dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Pozostała część trasy zwiedzania jest dostępna za pomocą windy.

W 2026 roku La Pedrera będzie otwarta codziennie od godz. 9:00 do 20:30 od marca do początku listopada, a zimą do godz. 18:30, z nielicznymi dniami zamknięcia. Większość osób przychodzi tu, aby zwiedzić taras na dachu, który jest zamknięty w przypadku deszczu, dlatego jeśli Państwa plany na to pozwalają, warto wybrać dzień bez opadów.

Późne popołudnie to opłacalny wybór. Oficjalny bilet „Sunset” obejmuje tę samą trasę co bilet dzienny, ale za niższą cenę, a nisko położone słońce ogrzewa jasny kamień. Aby zwiedzać dach niemal bez tłumów, warto wybrać wycieczkę z przewodnikiem „Sunrise”, która rozpoczyna się o godz. 8:00, na godzinę przed otwarciem.

Po zmroku dostępna jest oferta „Night Experience”: wycieczka z przewodnikiem, która kończy się na dachu pokazem światła i dźwięku wyświetlanym na kominach oraz kieliszkiem cavy. Bilety często się wyprzedają, dlatego warto zarezerwować je z kilkudniowym wyprzedzeniem. Wycieczka piesza, podczas której zatrzymuje się wyłącznie na zewnątrz, jest dostępna o każdej porze.