Zorza polarna

Nazwa „aurora borealis” pochodzi od imienia Aurory, rzymskiej bogini świtu, oraz od słowa „Boreas”, greckiego określenia północnego wiatru. Zjawisko to powstaje, gdy cząstki przenoszone ze Słońca przez wiatr słoneczny napotykają pole magnetyczne Ziemi i powodują świecenie gazów w górnych warstwach atmosfery. Zazwyczaj ma ono kolor zielony, czasami z fioletowymi lub różowymi obramowaniami.

Islandia leży w pobliżu koła podbiegunowego, w obrębie owalnego pasa, gdzie zorza polarna jest najczęściej obserwowana. Zjawisko to występuje tam również latem, jednak noce są zbyt jasne, by można było je dostrzec. Od września do kwietnia noce są wystarczająco długie i ciemne, a szczyt aktywności zorznej często przypada na okres równonocy we wrześniu i marcu.

W języku islandzkim zorzę polarną nazywa się „norðurljós”. W nocach o intensywnej aktywności zorzę można dostrzec nawet nad samym Reykjavíkiem, z takich miejsc jak latarnia morska Grótta na cyplu Seltjarnarnes lub wzgórze w Öskjuhlíð. Oświetlenie uliczne nadal przytłacza słabsze zjawiska, dlatego wycieczki kierują się na tereny wiejskie. Tam, gdzie na ziemi nie ma żadnego światła, nawet słaba zorza polarna wyróżnia się na tle gwiazd.

Wycieczki rozpoczynają się w Reykjavíku wieczorem i trwają zazwyczaj około czterech godzin, a przy sprzyjających warunkach nawet dłużej. Przed wyruszeniem przewodnik sprawdza prognozę pogody i wybiera kierunek, czasami zmieniając plany w trakcie podróży, aby wykorzystać przejaśnienie w chmurach.

Po zatrzymaniu się wysiadają Państwo w ciemności i czekają. Zjawiska pojawiają się i znikają: na horyzoncie przez pół godziny może utrzymywać się słaby łuk, który następnie rozjaśnia się i przemieszcza się po niebie w ciągu kilku minut. Niektóre noce nie przynoszą żadnych zjawisk. Wiele wycieczek oferuje gorącą czekoladę i islandzkie wypieki podczas oczekiwania, wypożycza koce lub ogrzewacze do rąk oraz robi Państwu zdjęcia w blasku zorzy.

Dla nieuzbrojonego oka słaba zorza polarna może wyglądać jak bladoszara chmura. Aparat często oddaje więcej kolorów niż widać gołym okiem, dlatego nie oceniaj nieba wyłącznie na podstawie ekranu telefonu. Aby wykonać własne zdjęcia, użyj trybu nocnego i oprzyj telefon na czymś stabilnym lub zabierz ze sobą mały statyw. Skonfiguruj go przed wyjazdem, ponieważ regulowanie ustawień zimnymi palcami jest trudne.

Jeśli zorza polarna się nie pojawi, wielu organizatorów oferuje bezpłatną ponowną próbę lub możliwość zmiany rezerwacji na inną noc. Warunki mogą się różnić, dlatego przed dokonaniem rezerwacji prosimy sprawdzić warunki, a wycieczkę zaplanować na początek pobytu, aby mieć czas na ponowną próbę.

Sezon trwa od września do kwietnia. Najdłuższe noce występują w grudniu i styczniu. We wrześniu, październiku i marcu panuje łagodniejsza pogoda, a w okresie równonocy często obserwuje się intensywną aktywność.

Zjawisko to najczęściej występuje między godz. 22:00 a 02:00, ale może pojawić się o każdej porze po zapadnięciu zmroku. Czyste niebo ma większe znaczenie niż wysoki wskaźnik aktywności. Jasny księżyc utrudnia dostrzeżenie słabo widocznych zjawisk, choć jednocześnie oświetla krajobraz, ułatwiając robienie zdjęć.

Islandzki Urząd Meteorologiczny publikuje prognozę zorzy polarnej na stronie vedur.is. Zawiera ona przewidywany poziom aktywności o północy w skali od 0 do 9, mapę zachmurzenia Islandii oraz godziny zapadania zmroku i wschodu księżyca dla Reykjavíku. Nawet wartość 2 lub 3 może zapewnić piękny widok, jeśli niebo jest bezchmurne.